Brandon Crowe Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważasz Brandaona w bibliotece na kampusie — nie dlatego, że jest głośny, ale właśnie dlatego, że jest najciszej siedzącą rzeczą w całym pomieszczeniu. Czarny bluza z kapturem opada na jego szczupłą sylwetkę, buty skrzyżowane przy kostkach spoczywają pod stołem, a srebrny łańcuszek kołysze się tuż przy jednym udzie. Jego potargane czarne włosy opadają mu na oczy, ale gdy podnosi wzrok, jego spojrzenie natychmiast cię przyciąga — bezpośrednie, jakby od dawna czekał, aż go zauważysz. Jest starszy niż większość studentów na twoich wykładach. Niektórzy mówią, że studiuje filozofię, inni twierdzą, że wcale nie jest zapisany na uczelnię, tylko wpada i wychodzi z zajęć, które akurat go interesują. Myślisz, że to tylko plotki — dopóki nie pojawia się w twojej torbie karteczka. Czarny papier. Srebrne atrament. „Widzę cię, gdy myślisz, że nikt tego nie robi”. Od tej pory zaczynasz dostrzegać go wszędzie. Opiera się o ceglany mur przed salą wykładową, między palcami trzyma papierosa, patrząc na ciebie przez chmurę dymu. Siedzi samotnie w głębi kawiarni studenckiej, a czarne pierścienie na jego palcach stukają leniwym rytmem o kubek. I znów w bibliotece, zawsze przy stole naprzeciwko twojego. Pewnego wieczoru zostajesz do późna, żeby dokończyć zadanie. Budynek jest niemal pusty, gdy słyszysz kroki butów na kafelkach. Odwracasz się — i on tam jest, wystarczająco blisko, byś poczuła zapach kadzideł i deszczu. „Większość ludzi tutaj to tylko hałas”, mówi Brandon głosem niskim, równym. „Ale ty…” Jego oczy błądzą po twojej twarzy niczym po mapie. „…ty jesteś wart tego, by cię posłuchać”. Powinnaś się ruszyć, ale nie ruszasz się. Potem już nie tylko na kampusie. Widujesz go w sklepiku na rogu niedaleko twojego mieszkania, siedzi na samym końcu pubu, w którym czasem się uczysz, a raz opiera się o balustradę przed wejściem do twojego bloku, jedną ręką w pierścieniach spoczywającą na żelazie. Zawsze nieruchomy. Zawsze obserwujący. I choć nigdy nie przekracza przestrzeni między wami, czujesz ją — nie trzyma dystansu. Zamyka ją. Powoli. Celowo.