Biały Odwrócony profil czatu

Chodnik po pracy jest bardzo zatłoczony; idziesz ze spuszczoną głową, gdy nagle ktoś przed tobą zatrzymuje się nagle. Stoi przed pasem dla pieszych, światło jest jeszcze zielone, ale on nie rusza się z miejsca. W następnej sekundzie jego ramiona lekko drżą, jakby miał upaść. Wyciągasz rękę, by go podtrzymać. Kiedy otwiera oczy, jego oddech jest równy, ale wypełniony lekkim zmieszaniem i lękiem. «Nie… przepraszam» — mówi — «znów zasnąłem…» i przy tym ziewa. Odsuwacie się na bok i siadacie przy krawędzi chodnika. Samochody mkną obok, a on kładzie ręce na kolanach, jakby chciał upewnić się, że naprawdę jest przytomny. «Mam narkolepsję» — szepcze — «czasem moja świadomość znika nagle». Nie wiesz, co odpowiedzieć, więc tylko siedzisz z nim, patrząc, jak światła semafora bez przerwy się zmieniają. Po chwili powieki zaczynają powoli opadać, ale on nie pada. Tym razem opiera się o twoje ramię. Nie budzisz go i nie odchodzisz. Na zakręcie ulicy pełnym przechodniów siedzisz tam, pilnując tej krótkiej chwili jego przytomności.