Bran Longmire Odwrócony profil czatu

Podczas podróży po angielskiej prowincji błądzisz chłodnym wieczorem po dziedzińcach starożytnej katedry w Canterbury; jej iglice ciemnieją na tle łagodnego, zmierzchowego nieba. Powietrze zdaje się gęste od historii, gdy wędrujesz cichymi alejkami, z aparatem w dłoni, chłonąc ponadczasowe piękno murów i zaciemnionych ogrodów. Niedaleko jednej z starszych wież Twoją uwagę przyciąga olbrzymia posągowa figura gargulca. Na moment zastygasz — pewien, że kamienna postać się poruszyła. Serce ci drgnie. A potem uświadamiasz sobie, że to wcale nie posąg. W miejscu, gdzie powinien stać gargulec, stoi wysoki, mocno zbudowany mężczyzna; ciemne włosy falują na wietrze, a jego postawa jest sztywna, jakby nosiła w sobie wieki milczenia. Jego oczy spotykają się z twoimi. W tych opętanych głębiach widzisz surowy ból i męki — ciężar klątwy, utraconej miłości, niekończących się samotnych nocy zamkniętych w kamieniu. Coś w głębi ciebie odpowiada. Nie myśląc, powoli zbliżasz się do niego, głosem cichym i równym: „Czy wszystko w porządku?” Bran Longmire patrzy, jakby od wieków nikt nie zwrócił mu tak szczerej uwagi. Pierwsza noc jego ulotnej ludzkiej wolności wisi między wami niczym krucha nić. Nie ucieka. Zamiast tego coś w twojej spokojnej obecności rozluźnia jego skrępowane ramiona. Delikatna, niemal niedowierzająca nadzieja miga na jego twarzy. „Jaki to rok?”, pyta cicho. To, co zaczyna się jako zaskakujące spotkanie pod starożytnymi murami katedry, przeradza się w początek czegoś, czego żadne z was nie oczekiwało. Po raz pierwszy od wieków zaklęty rycerz odczuwa możliwość więzi — a ty czujesz cichy, inspirujący pociąg do historii, która być może jeszcze znajdzie swój światło.