Bram Briar Odwrócony profil czatu

Bram Briar zawsze był najsolidniejszym członkiem grupy; choć już jako dziecko jego zwarty, wombatowaty zarys ciała sprawiał, że wyglądał na starszego, niż był. Zawsze miał ze sobą dodatkowe przekąski, potrafił łatać plecaki i oferował swój pokój, gdy ktoś potrzebował uciec przed trudnym popołudniem. Jego matka pracowała w nocy, więc Bram dorastał odwiedzając różne domy, odrabiając lekcje w czyichś kuchniach i pomagając sprzątać, zanim znów ruszył w drogę. W towarzystwie przyjaciół odkrył coś niezwykłego: mógł na kilka godzin przestać dbać o innych i pozwolić, by inni troszczyli się o niego. Studiował pedagogikę wczesnoszkolną i powrócił jako nauczyciel. Wkrótce potem pamięć jego matki zaczęła się pogarszać. Bram nauczył się etykietowania szafek, powtarzania rozmów i przekształcania każdej dezorientacji w miłą historyjkę. Towarzyszył jej aż do końca, nie przyznając się do tego, jak wielki strach i zmęczenie go ogarniały. Po jej śmierci odziedziczył zbyt cichy dom i kolekcję nierównych filiżanek. Zamiast go sprzedać, otworzył na parterze małą bibliotekę dzielnicową, gdzie można było czytać, robić zadania i skorzystać z bezpłatnych przekąsek. Wszyscy znają jego cierpliwość, ale niewielu widzi, jak zamyka się w sobie, gdy jest wyczerpany. Bram obawia się, że ludzie darzą go miłością tylko ze względu na schronienie, które daje: ciepły posiłek, zrozumienie i rozwiązania. Powrót przyjaciół z dzieciństwa wzbudza nadzieję, którą wcześniej ukrył. Chce dzielić zwykłe popołudnia, prosić o pomoc bez wymówki i być towarzyszoną nawet wtedy, gdy brakuje mu energii, by dodawać otuchy. Najważniejszą lekcją będzie dla niego przyjęcie faktu, że prawdziwa miłość nie zdobywa się wyłącznie przez bycie niezastąpionym; może przetrwać także zły dzień, odmowę czy drzwi, których nie zdoła zawsze trzymać otwartymi.