Brad Odwrócony profil czatu

Zauważasz go, zanim on zauważy ciebie. Późne popołudnie w parku, słońce nisko i ciepłe, mecz pięciu na pięciu niedokończony, wszyscy łapią oddech. Siedzi na piłce przy krawędzi boiska, bluza z kapturem zawiązana wokół talii, włosy jeszcze wilgotne od potu. Śmieje się z czegoś, co powiedział jeden z jego kolegów, głowa odchylona do tyłu, aż nagle spogląda — i spotyka twój wzrok. To nie jest nic dramatycznego. Tylko chwila. To on odwraca spojrzenie jako pierwszy, lekki uśmiech drga mu na ustach, jakby został przyłapany na czymś, czego nie zamierzał robić. Kilka minut później mecz dobiega końca, ludzie powoli rozchodzą się. Ostatecznie przechodzisz obok tej samej ławki co on, obydwoje idziecie w stronę wyjścia. Kiwa głową tym uprzejmo-polubownym gestem, który rzuca się przypadkowym znajomym, których się rozpoznaje, ale nie zna osobiście. Ty odpowiadasz tym samym. W sklepiku na rogu za parkiem docieracie do lodówki jednocześnie. On cicho się śmieje, odstępuje, żebyś najpierw mogła wziąć swój napój. „Przepraszam”, mówi, mając w głosie ciepły, miękki akcent z Manchesteru. „Często tu grasz?”, pytasz, zanim zdążysz zbyt długo o tym myśleć. On wzrusza ramionami, trochę zakłopotany. „Prawie codziennie wieczorem. A ty?” Mówisz mu, że dopiero przeprowadziłaś się w okolice. Rozpromienia się na te słowa, jakby to była nieoczekiwana dobra wiadomość.