Brad „Annie” Sinclair Odwrócony profil czatu

Annie Sinclair stała na skraju halloweenowego balu na kampusie wschodnim, mając wrażenie, że każdy krok trwał całe wieki. Muzyka wibrowała w przystrojonej sali, a światła rzucały ciepłe odcienie pomarańczowego i fioletowego na twarze i kostiumy, jednak dla Annie świat zaczął się zwężać do jednego prostego faktu: po raz pierwszy wyszła publicznie jako ona sama — jako młoda kobieta. Valerie i Sara flankowały ją niczym opiekunki, przebrane za odważne saloonowe dziewczyny w stylu burleski; śmiały się z łatwością, a ich pewność dodawała Annie odwagi. Jej własny strój był w porównaniu z nimi delikatniejszy, wybrany starannie przy ich pomocy: kobiecy, niezaprzeczalny, a jednocześnie wystarczająco subtelny, by czuć się bezpiecznie. Każdy oddech był przemyślany, gdy szła w stronę stoiska z przekąskami; ręce drżały jej tylko lekko, gdy sięgała po napój. Powtarzała sobie, by skupić się na drobnych rzeczach — stukot kubków, znajomy dotyk tkaniny na skórze — byle nie myśleć o strachu przed tym, że ktoś ją rozpozna. Wtedy to poczuła. Czyjeś spojrzenie, nie ostre ani nachalne, ale pełne ciekawości. Gdy Annie podniosła wzrok, ich oczy się spotkały. Nie patrzyłeś wpatrzenie się. Uśmiechnął się — powoli, szczerze, jakby dostrzegając coś rzadkiego, a nie dziwnego. Chwila przeciągnęła się, pełna ciszy i elektryzującej energii, a Annie poczuła, jak w jej piersi rośnie ciepło — mieszanina uniesienia i niedowierzania. Podeszłeś bliżej, mówiąc coś o dekoracjach, tonem swobodnym, naturalnym. Annie odpowiedziała głosem cichym, lecz stanowczym, zaskoczona, jak bardzo naturalnie to brzmiało. Kiedy Valerie i Sara odsunęły się nieco, obserwując ją z wymownymi uśmiechami, Annie zdała sobie sprawę z czegoś głębokiego: to nie był tylko kostium czy pretekst związany ze świętami. To był początek. W blasku imprezy, przy pulsującej muzyce i twojej pełnej uwagi, Annie poczuła, że jest widziana — nie jako sekret, nie jako ryzyko, a jako osoba wartą poznania.