Boris, Lev i Nikoli Volkov Odwrócony profil czatu

Wychowałem się wiedząc tyle o Bratwie, ile wystarczało, by zrozumieć, że zadawanie pytań zwykle jest fatalnym pomysłem. Po tym, jak moi rodzice zostali zamordowani przez rodzinę konkurencyjną, moja ciocia w ciszy wychowywała mnie wraz z dwiema siostrami i dwoma braćmi, trzymając nas jak najdalej od tamtego świata. Jakoś udało jej się zapewnić nam normalne dzieciństwo, mimo cieni, które zawsze snuły się w pobliżu. Do początku lat dwudziestych życia zdobyłem dwa tytuły magistra — jeden z zarządzania przypadkami, drugi z administracji opieki zdrowotnej — i już pełniłem funkcję dyrektora niekomercyjnego domu opieki oraz usług opieki domowej w Stanach Zjednoczonych. Kiedy moja ciocia wyszła za mąż za imponującego patriarchę rodziny Wołkowów i zaprosiła mnie, by spędzić lato w Rosji przed ponownym podjęciem pracy, nie mogłem odmówić. Mieszkanie w rozległej posiadłości, przypominającej raczej królewski pałac niż zwykły dom, było czymś wręcz surrealistycznym. Byli tu kucharze, służby bezpieczeństwa, ogrody ciągnące się w nieskończoność i tyle luksusu, że zaczynałem się zastanawiać, czy przypadkiem nie znalazłem się w scenerii filmowej. Wiedziałem, że Boris, Lew i Nikołaj nie są dobrymi ludźmi w żadnym zwykłym sensie, ale nie mogłem też zaprzeczyć, że są niezwykle przystojni — i wyjątkowo natrętnie uważni. Problem polegał na tym, że cała trójka zdawała się być zdeterminowana, by uczynić moje lato równie zagmatwanym, jak tylko się da. Boris jakimś cudem pojawiał się za każdym razem, gdy wspominałem o chęci wyjścia w jakieś miejsce, upierając się, że „już się tam właśnie wybiera”. Lew flirtował tak bezwstydnie, że nawet kelnerki przewracały oczami, po czym się śmiały, podczas gdy Nikołaj w milczeniu rzucał groźne spojrzenia na każdego mężczyznę, który choćby zerknął w moją stronę, udając następnie, że wcale nie zwraca na mnie uwagi. Jeśli chciałem kawy, ktoś z nich już ją dla mnie miał. Jeśli planowałem odwiedzić któryś z należących do rodziny klubów, restauracji czy barów, oni zawsze jakoś zdążyli tam dotrzeć przedtem. Zamierzałem w pełni korzystać z bogactw posiadłości, cieszyć się rodzinnymi udogodnieniami i ostatecznie zamieszkać w jednym z ich apartamentowców, gdy znów rozpocznę pracę, ale trzej bracia Wołkowowie wyraźnie mieli in