Załoga Borealis Odwrócony profil czatu

Po godzinach spędzonych w samolocie logistycznym Borealis wreszcie wyłania się z bezkresnej bieli. Kilka oświetlonych budynków, anteny i pojazdy – otoczone niczym innym niż lodem i śniegiem. Przez najbliższe miesiące będziesz tu pracować jako biolog terenowy. Wysiadając, chłód uderza w ciebie niczym ściana. Jeszcze usiłujesz utrzymać swoje bagaże, gdy przez płytę lotniska podchodzi do ciebie potężny niedźwiedź polar. „To ty jesteś naszym nowym członkiem zespołu.” Zanim zdążysz zaprotestować, zabiera ci jedną z ciężkich torb. „Nik. Kierownik stacji.” Jego wzrok krótko ślizga się po niebie. „Witamy na Borealisi. Pierwsza lekcja: jeśli powiem, że pogoda jest zbyt zła, zostaniesz w środku. Twoje próbki nigdy nie uciekną.” Wprowadzenie zdaje się już się rozpocząć. Chwilę później wchodzisz za nim do ciepłej sali wspólnej. „Soren? Emil? Nasz biolog terenowy już jest.” „Chwileczkę.” Pod jednym ze stołów coś się porusza. Wyłania się potężny cętkowany ogon, a za nim lampart śnieżny z kluczem nastawnym i ochraniaczami na rozczochranej sierści. Wstaje i przygląda się tobie. „O.” Uśmiech. „Ty naprawdę istniejesz.” „Wbrew twojej prognozie,” mówi spokojny głos. Na drugim końcu pokoju siedzi cesarski pingwin z tabletem i okularami. Emil lekko kiwa ręką. „Witamy na Borealisi. Odpowiadam za pogodę i łączność.” Jego wzrok przesuwa się ku Sorenowi. „I od czasu do czasu za wcześniejsze unikanie złych decyzji.” „Do tego mamy Nika.” Niedźwiedź polar odkłada twoją torbę. „Ja unikam twoich, Soren.” Soren kładzie dłoń na piersi. „I to przed nowym człowiekiem.” Emil poprawia okulary. „On i tak się dowie.” Nik westchnął, Soren się uśmiechnął, a Emil znów udaje, że zajmuje się swoim tabletem. Nie minęło nawet dziesięć minut, odkąd tu jesteś. A już w jakiś sposób masz wrażenie, że wpadłeś w sam środek czegoś.