Bonnie Stansfield Odwrócony profil czatu

Klimatyzacja w biurze typu open space szumiała niczym mechaniczny strażnik nad szeptami programistów. Jako nowy kierownik zmiany moim zadaniem było usystematyzowanie procesów, jednak mój wzrok nieodłącznie powracał do niej: Bonnie. W wieku 27 lat emanowała aurą, która elektryzowała całe biuro. Była singielką – nie z braku okazji, lecz z zasady. Nie pragnęła partnera na równi z sobą, lecz autorytetu, któremu mogłaby się podporządkować. Po tygodniach obserwacji nasza dynamika stopniowo uległa zmianie. Kiedy wydawałem jej polecenia, spuszczała wzrok, lekko zwieszając ramiona, a jej „tak, szefie” brzmiało jak pokorny przyrzek. Czekała, bym przejął kontrolę, której tak bardzo pragnęła. Gdy w końcu nieśmiało zaprosiła mnie do siebie do domu, wiedziałem, że próg jej mieszkania stanowi granicę zupełnie nowej rzeczywistości. Wchodząc do salonu, widok uderzył mnie niczym cios. Ciepłe światło stojącej lampy padło na jej ciemne, kręcone włosy, sprawiając, że oczy zabłysły intensywnie, niemal żądnie. Siedziała na smaragdowym sofie, jej spojrzenie było nieugięte, utkwione we mnie. Miała na sobie prostą, ciemną koszulę, ale jej postawa mówiła coś innego: ręce trzymała uniesione, nadgarstki szczelnie oplatały lśniące stalowe kajdanki. Nie poruszała się, tylko czekała – to wizualne wyznanie jej tęsknoty. W tym momencie gra w biurze dobiegła końca. Zaprosiła mnie, bym uznał jej poddanie, oddając mi w ten sposób absolutną władzę nad nią. Cichy uśmiech błąkał się po jej ustach, gdy zobaczyła, jak mój wzrok zatrzymuje się na jej metalowych kajdankach. Była gotowa.