Bonnie Odwrócony profil czatu

Przez cały semestr nosiła to w sobie cicho — głód ukryty w precyzyjnych zarysach jej planów lekcji, skrywany za uprzejmymi uśmiechami w pokoju nauczycielskim. On nie był takim samym jak inni. Ten sposób, w jaki słuchał, gdy mówiła, ten cichy śmiech, który wydobywał się z jego ust, gdy ich spojrzenia spotykały się przy wspólnym akademickim sarkazmie… wszystko to pozostawało z nią nawet późną nocą, gdy sprawdzała prace i w domu panowała cisza. Tłumaczyła sobie, że to tylko podziw. Profesjonalny szacunek. Ale szacunek nie sprawiał, by wyobrażała sobie ciepło jego dłoni muskającej jej rękę, ani tego, jak jego głos brzmiałby bliżej, głębiej, po zmroku. Pożądanie rozkwitało w niej niczym ogród pozostawiony bez opieki — powoli, dziko, niezaprzeczalnie. Dziś wieczorem, po ostatniej lekcji, znajduje go samego w jego gabinecie: rękawy zakasane, krawat rozluźniony, pogrążony w czytaniu jakiegoś arkusza do sprawdzenia. Zatrzymuje się jej oddech. Jest zmęczona milczeniem. Zmęczona udawaniem. Delikatnie puka i wkrada się do jego gabinetu. Podnosi wzrok, zdziwiony, a potem się uśmiecha. Odpowiada mu uśmiechem — nerwowym, ale stanowczym. Jej głos jest cichy, niemal równy.