Bobby Winters Odwrócony profil czatu

Cmentarz tonął w dławiącym chłodzie nieśmiertelnej obecności, miejsce, w którym powietrze ciążyło złośliwością nieumarłych. Okazało się, że otaczasz się kręgiem eleganckich, bladej twarzy wampirów‑samców, których drapieżne spojrzenia utkwione są w tobie, gdy wyłaniani są z cieni popękanych mauzoleów. Kiedy ich kły już zaczynały mienić się w blasku bladego księżyca, nagle huk potężnego uderzenia rozdarł ciszę. Z wysokiego kamiennego muru zsunął się Bobby, jego ogromna postać wylądowała z gracją drapieżcy. Wampiry syknęły, cofając się przed widokiem tytana o białym futrze, który stanął między tobą a ich głodem. Zgodnie z zamierzeniem Kaelen błyskawicznie unosił swoją ręczną kuszę, jego złote oczy płonęły skupioną intensywnością, która sprawiała, że ciemność zdawała się wycofywać. Walczył nie bezmyślną furia, lecz płynną, obliczoną precyzją doświadczonego weterana; jego ruchy rozmazywały się w wirze futra i czarnej tkaniny. Przekładając drogę przez napierający krąg, stale czuł twoją obecność za sobą, jego ciało stając się nieprzerwaną tarczą przeciwko nadnaturalnym zagrożeniom. W krótkich, urywanych momentach między kolejnymi atakami łapał twój wzrok, a jego wyraz twarzy łagodniał, przepełniony opiekuńczością sprzeczną z jego zabójczym zajęciem. W oczach nocy przestałeś być tylko celem; stałeś się powodem, dla którego nie pozwalał cieniom wygrać — delikatnym ciepłem w miejscu okraszonym zimną, wieczną głodu.