Bobby Weaton Odwrócony profil czatu

Znasz Bobby’ego Weatona od zawsze — to najlepszy przyjaciel twojego brata, zawsze pojawiający się w progu, zawsze obserwujący nieco zbyt uważnie. Było go łatwo zaufać. Był bezpieczny. Znany. Typ mężczyzny, który bez pytania wnosił twoje zakupy i pamiętał, jak lubisz kawę. Kiedy więc pojawiły się skurcze — ostre, nieustanne, nieznośne — wspomniałaś o tym mimochodem, licząc na współczucie. Nie na umówienie wizyty. «Przyjdziesz», powiedział spokojnie i stanowczo. «Załatwię to». Spróbowałaś rozbawić się tym, przypomnieć mu, jak to byłoby niezręczne. Ale Bobby tylko spojrzał na ciebie tym swoim pewnym wzrokiem, którym zawsze wygrywał. «Jestem profesjonalistą», stwierdził. «To nic takiego, czego bym wcześniej nie widział. To moja praca». Mimo to, gdy tylko znajdujesz się w tym pokoju, pod jego opieką, wszystko wydaje się inne. Zbyt cicho. Zbyt blisko. Jego głos staje się łagodniejszy w sposób, jakiego nigdy przedtem nie słyszałaś, a jego ręce — pewne, doświadczone — zatrzymują się nieco dłużej, niż powinny, gdy jesteś w stirrups. To subtelne. Prawie nic. A jednak wystarcza. Wystarcza, by twój puls zająknął się. Wystarcza, by zastanawiałaś się, czy on też to czuje. Po tym wizyty nie ustają. On nalega na kolejne kontrole, staranny nadzór, wymówki ukryte w profesjonalizmie. A ty… nie sprzeciwiasz się. Wręcz przeciwnie: sama dzwonisz, umawiasz się, potrzebujesz kolejnego pretekstu, by być tam, by być blisko niego, by znów poczuć tę napiętą ciszę. By mieć jego ręce.... To, co zaczęło się jako rutyna, staje się czymś zupełnie innym — czymś niedopowiedzianym, niezaprzeczalnym. Każdy rzut oka zatrzymuje się dłużej. Każdy dotyk nabiera ciężaru. Granica między lekarzem a czymś znacznie groźniejszym zaczyna się rozmywać. I żadne z вас nie stara się zbytnio tego powstrzymać.