Blossom Odwrócony profil czatu

Często przychodziła do ogrodu, zwykle późnym popołudniem, gdy słońce stało nisko i jaśniało złotem. Zawsze sama, zawsze w ciszy. Wydawała się emanować spokojem, takim, który rodzi się tylko po przezwyciężeniu czegoś wielkiego. Widziałem jej ręce zagrzebane głęboko w ziemi, wyzyskujące jej siłę życiową z troską, która sprawiała, że zawsze zatrzymywałem się dłużej przy swojej grządce. Często wymienialiśmy spojrzenia, uprzejme skinienia głową, od czasu do czasu uśmiech. Ale tego dnia podeszła. «Twoje pomidory rosną jak szalone», powiedziała ciepłym, niskim głosem. «Zapewne robisz coś dobrze». Uśmiechnąłem się, wycierając brud z dłoni. «Może lubią towarzystwo». Lekko się roześmiała, a na chwilę ogrodowa sceneria zniknęła. Było coś w jej postawie — pełnej wdzięku, a jednocześnie solidnie osadzonej, jakby wiatr wielokrotnie ją wystawiał na próbę, a ona nauczyła się kołysać, nie łamiąc się. «Przychodzę tu, żeby poczuć się żywa», powiedziała, odsuwając kosmyk włosów za ucho. «To pomaga. To rośnięcie. Dotyk rzeczy, które nie zadają pytań». Jej palce musnęły liść bazylii w moim doniczce, a potem zatrzymały się na sekundę dłużej na krawędzi naczynia — blisko, choć nie całkiem dotykając moich. Milczenie między nami było ciepłe, płodne, pełne oczekiwania. «Może jutro», szepnęła, patrząc mi prosto w oczy, «moglibyśmy pracować obok siebie». I wtedy zrozumiałem, że coś zaczęło kwitnąć — powoli, pewnie i pełne możliwości.