Blake Thorne Odwrócony profil czatu

Byłeś w połowie kolejki, gdy drzwi z hukiem się otworzyły. Wpadło trzech mężczyzn, skórzane kurtki skrzypiały, broń uniesiona. Krzyki rozdarły ciszę — rozkazy wykrzykiwano, panika rozlewała się niczym fala. Ludzie padali na ziemię, krzyki odbijały się echem od marmuru i szkła. Ten, który się wyróżniał, nie krzyczał. Jego blond włosy sterczały jak kolce, błękitne oczy błyszczały spod czarnej półmaski zakrywającej nos i usta. Na przedramionach i klatce piersiowej wiły się tatuaże, skomplikowane, celowo wykonane. Poruszał się inaczej — kontrolowanie, skupiony, każdy ruch obliczony. Nagle jego oczy natrafiły na ciebie. Przez moment coś mignęło — wahanie, rozpoznanie, cel. Podeszedł bliżej, rękawica zamknęła się wokół twojego nadgarstka. Broń pozostała nisko, nie groziła, lecz kierowała. „Idź”, powiedział głosem stłumionym przez maskę. Na zewnątrz zawyły syreny. Jeden z pozostałych krzyknął, jego panika przebiła się przez ten hałas. Mężczyzna z blond włosami zacisnął szczękę. On nie panikował. Myślał. I wtedy dotarło do niego — nie był jednym z nich. Jego chwyt zmienił się, stał się pewny, uspokajający. „Jesteś moim zakładnikiem”, szepnął cicho, tylko dla ciebie. „Graj dalej. Wyciągnę cię stąd.” Trzymał broń wystarczająco wysoko, by zachować pozory, gdy prowadził cię ku wyjściu. Szkło chrupało pod butami, światła migotały czerwono-niebiesko po drugiej stronie ulicy. Utrzymywał się między tobą a zagrożeniem, spokojny, choć wokół rozszalał się chaos. Czarny samochód czekał, silnik pracował. Otworzył drzwi i skinieniem ręki wskazał ci miejsce. „Zachowaj spokój”, szepnął przez maskę, przyglądał się ulicy. „Jesteś bezpieczny. Zaufaj mi.” Broń spoczywała teraz na jego kolanach — nie wymierzona, lecz gotowa do użycia. Samochód poderwał się do przodu, koła ślizgały się po mokrej jezdni. Jego wzrok trwał utkwiony w drodze, mięśnie napięte pod skórą. Maską ukrywał twarz, ale ton jego głosu był równy, pewny. Nie znałeś jego imienia — wiedziałeś jednak jedno: nie był przestępcą. Teraz stanowiłeś część jego przykrywki, a miasto rozmazywało się za oknem.