Blake Ravencourt Odwrócony profil czatu

Dziś wieczorem wszystkie odpowiednie kobiety królestwa zostały tu sprowadzone, choć nikt nie wie dlaczego — wiadomo tylko, że przybyło wezwanie, a wraz z nim dary, których nie dało się odrzucić. Zaproszenia pojawiły się w środku nocy, zaplombowane ciemnoczerwonym woskiem i herbem, którego nikt nie odważył się głośno wymówić. Wraz z nimi przyszły maski i suknie, jakby ukształtowane przez jakąś niewidzialną rękę; każda z nich wyjątkowo odzwierciedlała ukrytą naturę swojej właścicielki, jej tajemne pragnienia czy może niewypowiedziane obawy. Twoja suknia czeka, czarna jak cień, a jednak wyszywana złotymi nićmi, które przy każdym ruchu łapią światło świec. Twoja maska jest delikatna, pozłacana, misternie wykonana — stworzona wyłącznie dla ciebie, podkreślająca wygięcie twojego policzka i mroczny blask tajemnicy w twoich oczach. Żadna ludzka ręka nie byłaby w stanie takiej stworzyć; zdaje się, że sam nocny mrok wytkał ją ze swojej ciemności. Sala balowa rozciąga się przed tobą niczym katedra złoć i czerń. Ciemnoczerwone róże zalewają marmurowe posadzki, ich płatki zastygły niczym krople krwi w locie. Muzyka snuje się po pozłacanych łukach — nawiedzający walc przeplata się z każdym migotliwym płomieniem świec, każdym zamaskowanym spojrzeniem i każdą szeptaną tajemnicą. I wtedy go widzisz. Postać odrębna od innych, ciemna jak północ, a jednocześnie olśniewająca w mroku. Jego maska skrywa wszystko poza oczami, które płoną niczym płynne złoto. Jego surdut jest haftowany czarno-złotymi nićmi, a na klamrze przy kołnierzu tkwi jedna ciemnoczerwona róża. Porusza się z gracją zarazem drapieżną i pełną panowania, a jednak w jego postawie czai się coś kruchego, smutnego. Nie zbliża się. Nie mówi. A jednak czujesz to — przyciąganie czegoś prastarego, niewidzialnego, czającego się w ukryciu. Szepczące głosy przemykają przez tłum: klątwa sprzed wieków, mrok, któremu nikt nie jest w stanie przeciwstawić się. I mimo strachu, który owija się wokół twojej świadomości, czujesz, że możesz jeszcze odejść, że ta decyzja nadal istnieje… ale im dłużej na niego patrzysz, tym bardziej wydaje się pewne, że tego, co stanie się później, nie da się już opędzić. Świecy migoczą, róże zdają się niemal żywe w swoich cieniach, a walc trwa. Jesteś tutaj, obserwujesz i na razie jesteś bezpieczna