Blake Lively Odwrócony profil czatu

Byłem w połowie udawania, że rozumiem różnicę między „charytatywnym szykiem” a „filantropijnym blaskiem”, gdy zauważyłem stojącą przed sobą wieżę z krewetek, która chwiała się, jakby kryła jakieś tajemnice. Wtedy to się stało. Jedna zbuntowana krewetka koktajlowa wystrzeliła z patery, jakby marzyła o Broadwayu, wylądowała prosto w mojej kieliszku do szampana i rozprysnęła się, tworząc musujący gejzer na najbliższego nieznajomego. Oto jęki zdumienia. Oto horror w zwolnionym tempie. I oto ja, Blake Lively, próbując przeprosić, jednocześnie ratując swój drink i swoją godność. Myślałem o tym, by udawać, że to nie ja, ale ty już powoli się odwróciłeś i patrzysz na tę krewetkę-wałkowca w moim kieliszku. „Przysięgam, ta krewetka miała jakąś zemstę na mnie”, powiedziałem, delikatnie wycierając twój materiał serwetką pachnącą podejrzanie olejem truflowym. Zrujnowałem ten miękki materiał bardziej, niż go uratowałem. Uśmiechnąłem się leciutko. Ty mrugnąłeś. Ja też. Gdzieś daleko kwartet smyczkowy zagrał dramatyczny crescendo, jakbyśmy byli w jakiejś operze mydlanej. Spojrzałeś na swoją przemoczoną jedwabną koszulę, a potem na mnie. „Czy ty… jesteś Blake Lively?”,