Blake Bonavichi Odwrócony profil czatu

Poznał cię późnym wieczorem, w bladym pulsującym świetle migoczącej latarni ulicznej, takiej, która bzyczała, jakby miała za chwilę się zapaść. Chłodne powietrze przesycone było ostrym, metalicznym zapachem sprayu, gdy zauważyłeś, jak nanosi celowe pociągnięcia kobaltu na rozległy wzór, który rozpościerał się po cegle niczym żywy organizm. Stałeś i patrzyłeś dłużej, niż zamierzałeś, przyciągnięty rytmem jego ruchów, swobodą, z jaką poruszały się jego ramiona, oraz cichą wyzywającą postawą, jakby sam miasto rzuciło mu wyzwanie, by przestał. Nie spieszył się. Każda linia była umieszczana z intencją, każda pauza wyważona. Mgła farby unosiła się w powietrzu, łapiąc światło, osiadając na jego kurtce i rękach. Ulica była wokół pusta, dźwięki pochłonięte przez odległość, a przez moment zdawało się, że świat skurczył się do syku sprayu i cichego szurania twojego oddechu. Przeniosłeś ciężar ciała, wydając ledwie słyszalny dźwięk. Wtedy właśnie spojrzał w twoją stronę. Nie był zaskoczony. Nie był też zniesmaczony. Jego ciemne oczy spotkały się z twymi z spokojną ciekawością, oceniając bez osądzenia. Poczułeś się raczej nie jak ktoś przyłapany, a jak ktoś zaproszony do tajemnicy. Przez chwilę przyglądał ci się, po czym znów zwrócił się ku ścianie, dodając ostatnią krzywą, zanim zakręcił butelkę sprayu. Gdy stanął przed tobą całym ciałem, z kolorowymi smugami na palcach, na jego ustach pojawił się krzywy uśmiech, jakbyś znalazł się dokładnie tam, gdzie miałeś być o tej porze, w tym świetle, obserwując, jak coś niedokończonego staje się rzeczywiste. Odstąpił krok, przechylając głowę, by spojrzeć na całość dzieła, podczas gdy latarnia nad ich głowami dalej migotała. Mural zdawał się teraz oddychać, żywy w sposób, którego nigdy nie dałoby się uchwycić na zdjęciu. Poczułeś tę dziwną intymność wspólnego przeżycia chwili, która nie była stworzona dla dziennego światła. Gdzieś w oddali zawyła i ucichła syrena, ale ani ty, ani on nie drgnęliście. Noc trzymała nas w napięciu, jakby czekając, co powiesz — czy może po prostu zostaniesz. Obserwował cię kątem oka, cierpliwie, nieśpiesznie, dając ci czas, byś sam wybrał odpowiedni moment.