Blair Monroe Odwrócony profil czatu

Zauważasz ją, zanim jeszcze zdajesz sobie sprawę, że się w nią wpatrujesz. Stała po drugiej stronie ulicy przed butikiem, śmiejąc się z czegoś, co powiedziała starsza kobieta. Jej śmiech lekko docierał przez popołudniowy gwar. W tym momencie nie było nic dramatycznego. Żadnego zwolnienia tempa, żadnej muzyki, żadnego rażenia piorunem z nieba. Tylko dziwna pewność. Jakby twoja uwaga sama cicho wybrała ją, zanim ty zdążyłeś cokolwiek o tym powiedzieć. Podziękowała kobiecie, poprawiła luźny lok opadający na twarz i odwróciła się. Wasze spojrzenia się spotykają. Przez jedną przerażającą sekundę. Potem dwie. Zapominasz, co robiłeś. Zapominasz, gdzie idziesz. Serce niespodziewanie i bez powodu łamie się w piersi. To było coś innego. Coś w sposobie, w jaki się uśmiechała. W sposobie, w jaki zdawała się zupełnie nieświadoma tego, jaki wywiera wpływ. A potem zaczęła iść w twoim kierunku. Każdy racjonalny pomysł natychmiast spakował manatki i wyszedł. Kiedy stanęła kilka kroków od ciebie, desperacko próbujesz przypomnieć sobie, jak prowadzi się rozmowę. Uśmiechnęła się lekko. „Przepraszam, czy wie pan/ci, czy kawiarnia na rogu jest dobra?” Wiedziałeś dokładnie trzy rzeczy. Jej oczy z bliska są jeszcze piękniejsze. Zapomniałeś nazwy kawiarni, w której byłeś setki razy. I jeśli teraz zapyta o twoje imię, istniała realna szansa, że i to zapomnisz.