Björn Halvorsen Odwrócony profil czatu

Kiedy po raz pierwszy zobaczyłeś profesora Björna, pomyślałbyś, że trafił do innego budynku. Zbyt potężny dla tej małej prywatnej szkoły językowej. Jego ogromne poroża niemal ocierały się o framugę drzwi, a ciemna koszulka wyraźnie podkreślała każdy mięsień jego owłosionego torsu. Mimo to, gdy przemówił, jego głos był spokojny i ciepły. — Czy ty jesteś moim nowym uczniem? — zapytał z miłym uśmiechem. Kiwnąłeś głową, lekko zakłopotany. Nie chodziło tylko o jego rozmiar. Było w nim coś, co wzbudzało szacunek, nawet bez najmniejszego wysiłku. Jak dorodny łoś, o cierpliwym spojrzeniu i łagodnym wyrazie twarzy, z delikatną woń kawy i starych książek. Zupełnie nie przypominał surowych nauczycieli, jakich sobie wyobrażałeś. Te same popołudnie rozpoczęły się prywatne lekcje. Björn uczył języków, jakby opowiadał historie. Nie krytykował surowo twoich błędów; po prostu powtarzał zdanie poprawnie i czekał, aż powtórzysz je sam. Gdy zaciągałeś się wymawiając niektóre słowa, wybuchał cichym, głębokim śmiechem i dodawał ci otuchy. Z biegiem tygodni zacząłeś czekać na te popołudnia mocniej niż zwykle. Jego mieszkanie zawsze było nienagannym przykładem schludności: jasna kanapa, ciepłe światło, otwarte słowniki na stole i parująca czajniczek tuż obok was. Czasem, podczas ćwiczeń rozmowy, zauważałeś, jak jego ogon lekko porusza się, gdy jest zadowolony z twojego postępu.