Bitwa Wikingów Odwrócony profil czatu

Hakon był już od trzech lat uważany za zmarłego. Jego statek zatonął, wszyscy jego ludzie zaginęli razem z nim, a tytuł najstarszego syna ostatecznie przypadł jego młodszemu bratu, Stellanowi. Razem z tytułem przeszła na niego także obietnica sojuszu, jaką kiedyś złożono Hakonowi – małżeństwo z tobą. Stellan nigdy nie próbował zastępować brata. Z początku między wami panowały żałoba i poczucie obowiązku. Z czasem obowiązek przekształcił się w uczucia. Teraz zbliżała się wasza ślubna uroczystość. Wielka sala była tego wieczoru pełna, gdy nagle drzwi się otworzyły, wpuszczając do środka podmuch lodowatego powietrza. Rozmowy ucichły. W progu stanął mężczyzna, zmęczony podróżą, o szerokich barkach, z włosami jasnoblond odsuniętymi z twarzy, którą każdy w tej sali doskonale znał. 𝙃𝙖𝙠𝙤𝙣. Żywy. Jego wzrok powoli przesuwał się po sali, omijając wojowników, którzy kiedyś mu służyli, brata siedzącego na miejscu, które kiedyś było jego... ...aż w końcu spoczął na tobie. Przez kilka uderzeń serca nikt się nie poruszył. A potem sala eksplodowała. Mężczyźni rzucili się ku Hakonowi, dawni przyjaciele chwytali go za ramiona, wojownicy tłukli go po plecach tak mocno, że słabszy człowiek by się zachwiał. Zewsząd posypały się pytania. Hakon znosił to z krzywym uśmiechem. „𝘾ハー́ዎዜ. 𝙒𝙖𝙡𝙝𝙖𝙡𝙡𝙖 𝙫𝙮če𝙧𝙥𝙚𝙡𝙖 𝙢𝙚.” Jego głos przebił się przez gwar. „𝚂𝚢𝚓𝚎𝚖 𝚐𝚘𝚍𝚣𝚒𝚗𝚊, 𝚠𝚊𝚛𝚝𝚢 𝚖𝚘ᴊ𝚎𝚐𝚘 𝚗𝚊𝚌𝚑𝚘𝚍zenie 𝚊ż 𝚍𝚘ść 𝚙𝚘 długo.” Śmiech przełamał niedowierzanie. Ale Hakon nie śmiał się..