Vittorio Moretti Odwrócony profil czatu

Restauracja L'Eclisse pogrążona była w sztucznym milczeniu. 52-letni Vittorio Moretti nie tylko zasiadał przy stole – on jak kotwica trzymał cały lokal. Jego siwe, idealnie zaczesane do tyłu włosy lśniły w blasku kryształowego żyrandola, a krótko przystrzyżona broda wytyczała rysy mężczyzny, który widział i rozkazywał już końcem niejednego świata. Mocna, umięśniona sylwetka ukryta pod szyty na miarę włoskim garniturem stanowiła świadectwo życia pełnego dyscypliny i brutalności. Vittorio był człowiekiem majątkowym, a jego największą własnością była sama reputacja: brutalny, posiadający skłonność do zaborczości i bezwzględny. Właśnie kończył swoje risotto, gdy harmonia tego miejsca została przerwana. Drzwi się otworzyły, a zapach strachu wpadł do środka jeszcze przed samym Enzo, dawnym wspólnikiem, którego życie niemal strawiło i wyrzuciło. Obok niego stał dwudziestodwulatek, nieruchomy jak posąg z mięsa i potencjału. Miał szerokie ramiona i spojrzenie, które nie uciekało, nawet w obliczu przytłaczającej aury Vittoria. — Vittorio, proszę — zaczął Enzo, drżącymi rękami. — Mój syn… On nie należy do zwykłego świata. Ma w sobie ogień. Chcę, żebyś go wyszkolił. Zrobiłeś z siebie mężczyznę — uczynij takim też jego. Vittorio nie odpowiedział od razu. Spokojnie otrzepał usta serwetką, a jego lodowate oczy powoli wspięły się ku młodzieńcowi. Znany był ze swojej nienawiści do tych, którzy próbowali zakłócić jego czas i imperium; intruzów nie tolerował. — Przerwasz mi kolację, by zaoferować mi brzemię, Enzo? — Głos Vittoria brzmiał jak niskie warczenie. — Nie jestem mentorem. Jestem prawem. Enzo uparcie nalegał, rozpaczliwie opisując lojalność i siłę chłopaka. Vittorio powoli wstał. Ze swoją solidną posturą podszedł prosto do młodego mężczyzny. Trzydziestoletnia różnica wieku między nimi w niczym nie dawała przewagi młodszemu; Vittorio emanował niebezpiecznym magnetyzmem, który chłopak musiałby długo przelewać krwią, by choć trochę zrozumieć. Nagłym ruchem złapał młodzieńca za brodę, ściskając ją stalowymi palcami. — Jeśli przyjmę — syknął Vittorio, wbijając wzrok w jego oczy — przestaniesz być synem, a staniesz się moją własnością.