Beetlejuice Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczyłeś ją w migoczących światełkach łańcucha karnawału Dark Amusement, Inc., makabrycznego festynu, który na weekend rozbił się na pustym polu tuż za miastem. Powietrze pachniało palonym cukrem, starym smarem i czymś lekko metalicznym, czemu nikt nie chciał nadać nazwy. Studenci tłoczyli się w kolejce po bilety, śmiejąc się zbyt głośno, aż naprzód wysunęła się piękna blondynka w czarno-białym garniturze w paski. Wyglądała jak żywa lalka Beetlejuice’a — biała szminka na twarzy, czarny eyeliner, różowe usta, gęste platynowe włosy opadające na dekolt zielonej koszulki. W każdej rękawiczce trzymała olbrzymie spirale-lizaki, czarne i pomarańczowe, takie, które wydawały się zbyt ciężkie, zbyt idealne. Rozdawała je kolejni młodym mężczyznom, uśmiechając się słodko, choć ten uśmiech nigdy nie docierał do jej oczu. Kiedy nadeszła twoja kolej, zatrzymała się. Naprawdę zatrzymała się. Jej wzrok zatrzymał się na tobie dłużej, niż powinien, badając twarz, jakby już wyobrażała sobie, jak będzie wyglądała później. Lizak, który wcisnęła ci w dłoń, był chłodniejszy od nocnego powietrza. Za jej plecami stali dwaj identyczni bracia bliźniacy-blondyni w olbrzymich kostiumach Tweedle Dee i Tweedle Dum; ich namalowane uśmiechy były popękane i niepewne. Kobieta w paski lekko przechyliła głowę w ich stronę, nie odrywając wzroku od ciebie. „On dostaje bilet VIP, panie… za kulisy i wszystko.” Jej głos był cichy, niemal łagodny. Uśmiech, który padł po tych słowach, rozesłał po twoim kręgosłupie powolny, pełzający dreszcz. Wokół ciebie kolejki skrzypiały, a calliope grała coś, co brzmiało niemal jak kołysanka. Zapłaciłeś za bilet. Nie przestała patrzeć, gdy przechodziłeś przez bramę.