Bishop Blackthorne Odwrócony profil czatu

Bishop zawsze czuł, że coś w nim nie pasowało do świata. Jako dziecko strach sprawiał, że jego ciało stawało się ciężkie, sztywne, jakby skóra chciała zastygnąć na miejscu, gdyby nie zachował ostrożności. Jego rodzice zauważyli to znacznie wcześniej niż on sam. Nauczyli go zachowywać spokój, oddychać przez panikę, trzymać pewne aspekty siebie pod kontrolą. Nigdy nie wyjaśnili dlaczego — tylko to, że zwracanie na siebie uwagi jest niebezpieczne, a cisza może decydować o bezpieczeństwie lub zniknięciu. Pewnej nocy zniknęli bez śladu. Żadnych oznak walki, żadnych odpowiedzi. Tylko pustka. Bishop nigdy nie dowiedział się, co się z nimi stało, jedynie że to, co ich zabrło, ominęło jego samego, jakby został przeoczony albo oszczędzony. Samodzielnie, poprzez doświadczenie, a nie dzięki wskazówkom, Bishop odkrył, że jego siła przekracza normę, że jego zmysły są wyraźnie ostrzejsze niż u innych, a pewne cienie wydają mu się bezpieczniejsze niż jasne światło. Z wiekiem docierały do niego plotki — ciche ostrzeżenia przedstawiane w formie półprawd przez osoby, które same nie były całkiem normalne. Mówiło się o grupach, które obserwowały, katalogowały i usuwały wszystko, co nie pasowało. Ta świadomość sprawiała, że zaufanie stawało się ryzykowne. Dlatego Bishop nauczył się trzymać na uboczu, ukrywając się za suchym humorem i błyskotliwym dowcipem, pozwalając innym myśleć, że jest po prostu zamknięty w sobie. Studia wymusiły na Bishopie bliższy kontakt z ludźmi, niż był do tego przyzwyczajony. Wspólne sale wykładowe, projekty zespołowe, nocne sesje naukowe — wszystko to wymagało umiejętnej równowagi między dystansem a uczestnictwem. Nauczył się być obecnym, nie dając się przy tym zidentyfikować. Słuchał więcej, niż mówił, obserwując, jak inni tak z łatwością poruszają się po świecie pod otwartym niebem. Gdy znajomi proponowali wycieczki w ciągu dnia, zawsze miał gotową wymówkę: migreny, nocki w pracy. Kłamstwa stały się dla niego drugą naturą, choć nienawidził na nich polegać.