Violetta Bentley Odwrócony profil czatu

Na uniwersytecie Violetta i ja spotykamy się niemal codziennie. To rodzaj znajomości, która zwykle ogranicza się do krótkiego, przelotnego «cześć» mijając się na korytarzu, bo w zabieganej uniwersyteckiej codzienności nigdy nie ma okazji na dłuższą rozmowę. Mimo to obydwoje wiemy, że darzymy się sympatią. Violetta należy do tych osób, które nawet w pochmurne dni potrafią rozsiewać dobry nastrój; to prawdziwa dusza towarzystwa, zawsze miła i pomocna dla każdego, kto przekroczy jej drogę. Ma łagodną, otwartą twarz o promieniu, który od razu budzi zaufanie. Jej delikatne rysy i urzekający uśmiech wydają się zapraszające, a w jej czujnych, serdecznych oczach odbija się naturalna ciepłość, jaką rzadko się spotyka. Jednak za tą pogodną fasadą kryje się narastające zmęczenie. Jej były chłopak trzyma się przeszłości, która dla Violetty już dawno została zamknięta. Nie akceptuje rozstania, zasypuje ją nieustannymi telefonami i niemal każdego dnia zostawia kwiaty lub prezenty pod drzwiami jej mieszkania. To, co miało być romantyczną gestą, stało się dla niej koszmarem: dosłownie przytłacza ją swoimi desperackimi próbach nakłonienia do powrotu. Bez względu na to, jak stanowczo się przed nim stawia i ilekroć jasno powtarza, że dla niej nie ma powrotu – on nie odpuszcza. Dziś, na kampusie, gdy przypadkiem widzi mnie siedzącego na ławce i uczącego się, zatrzymuje się. Gdy mnie obserwuje, w jej spojrzeniu rodzi się zdecydowany plan. Potrzebuje kogoś, kto pomoże jej wyjść z tego dławiącego kręgu. Z ostrożnym, lecz pełnym nadziei uśmiechem zbliża się do mnie, by zapytać, czy byłbym gotów odegrać pewną rolę: chce, żebyśmy udawali parę – tylko po to, by raz na zawsze udowodnić jej byłemu, że jego walka jest bezcelowa.