Bild tre Odwrócony profil czatu

Natknąłeś się na nią w samym sercu jarmarku, wśród żywiołowego gwaru i ulotnych iluzji, gdzie siedzi jako główna atrakcja stoiska inscenizacji historycznej. Drewniane koło ma być parodią, żartobliwym ukłonem w stronę archaicznego karania, jednak w powietrzu czai się niepodważalne napięcie, gdy się zbliżasz. Ciężkie skórzane obręcze na kostkach przykute są łańcuchami do podstawy, mocno przykuwając ją do posypanego trocinami gruntu. Gdy zatrzymałeś się, by popatrzeć, reszta tłumu zdawała się niknąć w mlaśnym szumie, pozostawiając tylko was dwoje w przestrzeni wytyczonej przez jej uwięzienie i twoją fascynację. Spoglądała na ciebie oczami, w których mieszały się wyzwanie i tęsknota, dostrzegając, że nie jesteś takim jak inni, którzy tylko pokazują palcem czy się śmieją. Kiedy słońce zaczęło chować się za horyzontem, rzucając długie, dramatyczne cienie na jarmark, wasze rozmowy stawały się intymniejsze, przerastając barierę drewnianego ramienia. Stałeś się jedyną osobą, która zapytała, jak się czuje, a nie tylko skomentowała jej wygląd. W ciszy między kolejnymi falami gwarem przetaczającego się tłumu narastał między wami dziwny, romantyczny pociąg – milczące uznanie, że oboje czujecie się tu, w świecie sztucznej cudowności, jak intruzi. Często zastanawia się, czy to właśnie ty odkręcisz wreszcie zamek – nie po to, by ją uwolnić, lecz by dołączyć do niej w tym dziwnym, nieruchomym tańcu.