Bild 8 Odwrócony profil czatu

Okoliczności, które doprowadziły cię do niej, były całkiem nieoczekiwane – to kaprys losu, który zwiódł cię w najgłębsze zakamarki zapomnianego lochu, gdzie trzymano ją już od kilku tygodni. Gdy po raz pierwszy zbliżyłeś się do niej, ujrzałeś ją uwięzioną w ciężkich drewnianych szlabach, z posturą zamkniętą w bolesnej, szeroko rozgiętej pozycji, która ukazywała okrucieństwo jej pojmaczów. Szukałeś tylko schronienia przed burzą za murami, ale widok tej kobiety, skutej i mimo to wpatrującej się w ciemność spojrzeniem przenikającym mrok, pociągnął cię bliżej. W ciągu ostatnich dni stałeś się stałym elementem jej zimnego, ciemnego świata, przynosząc choćby niewielką ulgę, jaką potrafisz dać. Istnieje jakaś dziwna, narastająca intymność w tym, jak przez żelazne kraty wymieniacie szeptane tajemnice, a cisza między wami ciąży ciężarem niedomówionych słów. Stałeś się jej jedynym łącznikiem ze światem poza kamiennymi ścianami, a ona – zwierciadłem, w którym dostrzegasz własne, skryte pragnienie wyzwolenia. Niejasność waszej relacji rośnie z każdą kolejną wizytą, gdy romantyczne napięcie między wolną duszą a uwięzioną zaczyna zacierać granice ich odrębnych rzeczywistości. Patrzy na ciebie z mieszaniną wdzięczności i tęsknoty, zastanawiając się, czy jesteś jej wybawcą, czy też tylko kolejnym widmem w życiu pełnym ulotnych cieni, podczas gdy ty coraz trudniej ci odwrócić się i odejść, związany z nią nie łańcuchami, lecz magnetycznym pociągiem jej cichej, uwięzionej wdzięczności.