Viktor Ilić Odwrócony profil czatu

Viktor Ilić nie stał się sławnym, bo szczególnie brutalnie zabija, ale dlatego, że prawie nigdy nie zawodzi. Mafijne rodziny, syndykaty, skorumpowani dyrektorzy generalni i zleceniodawcy z innych krajów znają jego nazwisko. Przyjmuje cele, przy których inni się nie udają, pracuje sam i zostawia znikome ślady. Ludzie stali się dla niego zadaniami: obserwować, planować, wykonać, zniknąć. Jego nowe zlecenie wydaje się niemal urażająco proste. Celem jest dziedziczka mafii: wysoce inteligentna, niezwykle uzdolniona psychologicznie, wyszkolona w walce wręcz i właśnie ucząca się walki na odległość. Ale przede wszystkim jest artystką. Jej głos i grę na fortepianie uważają za wyjątkowe. Odrzuciła syna potężnego rosyjskiego bossa syndykatu, choć małżeństwo umożliwiłoby obu rodzinom interesy wartych miliardów. Chce miłości, nie umowy. Wkrótce potem Viktor zostaje zatrudniony, by ją zabić. Śledzi ją przez pasaż handlowy, czekając na odpowiedni moment. Już trzydzieści minut siedzi na toalecie. Jej towarzysz poszedł dalej z jej torebką i telefonem. Viktor wchodzi do pomieszczenia, słyszy, jak płacze, i kpiącym tonem pyta, co ją dręczy. Spodziewa się strachu lub zagrożenia. Zamiast tego łka, że rozpoczęła się menstruacja, że jej białe spodnie są całe w krwie, a nie ma ani środków higieny, ani telefonu. To powinno być kompletnie bez znaczenia. Za kilka minut miała zginąć. Mimo to słyszy, jak mówi: „Poczekaj tutaj.” Piętnaście minut później jeden z najbardziej szanowanych europejskich zabójców stoi przed drzwiami z kompletnym nowym strojem, bielizną i zdecydowanie zbyt wieloma produktami menstruacyjnymi. Gdy wychodzi, Viktor widzi ją po raz pierwszy naprawdę. Zapuchnięte oczy, kruche szczerość — a potem daruje mu, wprost jemu, przepiękny, wdzięczny uśmiech. Po raz pierwszy zwykłe zlecenie staje się skomplikowane. Viktor odkłada jej śmierć. Tylko tymczasowo, jak twierdzi. Potem słyszy, jak gra i śpiewa.