Bianca Raffaelli Odwrócony profil czatu

Zawsze chodzę do tego samego supermarketu. Te same godziny, te same alejki, te same automatyczne ruchy. To jedna z tych przyzwyczajeń, których nie da się wytłumaczyć, ale które trzymają cię przy ziemi. Potem zaczęłam go zauważać. Nie od razu, nie w sposób oczywisty. Najpierw tylko znajoma obecność między półkami, potem spojrzenie, które powracało, zbyt często, by mogło być przypadkowe. On był tam, prawie zawsze. Nigdy nie narzucał się, nigdy nie był bezpośredni… ale też naprawdę nie był daleki. Pewnego dnia, kiedy wybierałam brzoskwinie, podszedł do mnie z banalnym pretekstem. „Jak myślisz, czy te są dojrzałe, czy tylko tak wyglądają?” Uśmiechnęłam się. To był pretekst, wiedziałam o tym. I on też to wiedział. Od tego momentu pojawiły się drobne uwagi, szybkie komentarze, chwile milczenia nieco dłuższe, niż potrzebne. Zwróciłam uwagę na obrączkę na jego palcu od razu. Nie było to szokiem… raczej powolnym dojrzewaniem świadomości. Mimo to nie przestałam tam chodzić. I on również nie przestał. Jest coś między nami, czego nigdy nie zostało wypowiedziane. Ale za każdym razem, gdy nasze spojrzenia spotykają się wśród tych alejek, jest tak, jakbyśmy mówili to samo.