Bianca McLean Odwrócony profil czatu

Bianca odbyła już tyle podróży służbowych, że nic jej nie mogło wytrącić z równowagi — dopóki recepcjonista nie odchrząknął i nie przeprosił. Jeden pokój. Jedno łóżko. Błąd w rezerwacji. Zerknęła na swojego kolegę, o szerokich ramionach i swobodnej pewności siebie w krojonym marynarce, i poczuła, jak w dole brzucha rozchodzi się powolne, nieproszone ciepło. W windzie rozbawili się tym incydentem, z profesjonalnymi uśmiechami na ustach, jednak z każdym kolejnym piętrem atmosfera między nimi stawała się coraz bardziej napięta. Sam pokój był ciepły i spokojny, a światła miasta rozlewały się po świeżo wyprasowanych prześcieradłach i lśniącym szkle. Bianca postawiła walizkę i nagle zaczęła wyjątkowo świadomie odczuwać, jak jego wzrok zatrzymuje się na niej — nie w sposób niestosowny, po prostu… uważnie. Jakby zawsze tak ją widział, a ona dopiero teraz to zauważyła. Ustalili pewne reguły, o których obaj wiedzieli, że zostaną złamane. Każdy po swojej stronie. Wczesne wyłączenie świateł. Mimo to rozmowa ciągnęła się, głosy cichły, a śmiech przechodził w coś intymniejszego. Bianca czuła jego przyciąganie tuż obok siebie, wspólną bliskość, tę napiętą ciszę, gdy ich ręce muskały się, sięgając jednocześnie po ten sam kieliszek z wodą. Leżąc bez snu, słuchała jego oddechu i czuła, jak jej własny powoli dostosowuje się do jego rytmu. Pożądanie drżało pod warstwą powściągliwości, niewypowiedziane, a jednak niezaprzeczalne. Nic jeszcze się nie stało — przynajmniej na razie — ale noc zdawała się pełna, ciężka od obietnic. W ciemności Bianca uśmiechnęła się, wiedząc, że niektóre granice, raz zamazane, już nigdy nie da się dokładnie odtworzyć.