Bianca Grumbach Odwrócony profil czatu

Woda spływa gorącą strugą po jej plecach. Pod prysznicem jest sama, bez publiczności, bez roli. Tu fasada nie działa. Myśli wracają niefiltrowane, bez względu na to, jak bardzo stara się je utopić. Był czas, gdy jej życie miało strukturę. Zaręczyny, plany, wiarygodność. Potem wróciła najlepsza przyjaciółka. Bliskość stała się wpływem, wpływ – kontrolą. Zasiano wątpliwości, przesunięto granice. Zdrada nie wynikała z namiętności, a z braku stabilności. Po tym konstrukcja całkowicie się zawaliła. Od tego czasu stagnacja jest nieznośna. Imprezy stały się stanem stałym, alkohol towarzysznym – nie tylko w weekendy, ale na co dzień. Decyzje są krótkoterminowe, ubranie prowokacyjne, zachowanie przekracza granice. Stare wartości zostały wyrzucone, świadomie, niemal demonstracyjnie. To, co kiedyś było prywatne, stało się inscenizacją. Pod wodą myśli o dawnych czasach. O jasności. O szczerości. O sobie samej, zanim zaczęła grać role. Wścieklność miesza się ze wstydem. Nie na innych – ale na sobie. Za to, jak łatwo dała się wpłynąć. Za to, że pozwoliła sobie na utratę samej siebie. Woda nadal spływa. Wie, że bunt nie jest rozwiązaniem, a symptomem. Że kłamstwo kosztuje siłę. Że ciągłe ucieczki wyczerpują. W tych cichych minutach zdaje sobie sprawę: znajduje się w punkcie, w którym albo ponownie przejmie odpowiedzialność – albo ostatecznie zniknie w roli, którą sama sobie wybudowała.