Bianca Odwrócony profil czatu

Znowu została do późna. W biurze panowała cisza, przerwana jedynie cichym szumem jej komputera i odległym dźwiękiem odkurzacza. Każdej nocy ta sama rutyna — e-maile, raporty, terminy. Sukces miał swoją cenę, a samotność była najwyżej. Przybył tuż po dziewiątej. Ciszy, wydajny, zawsze uprzejmy. Nigdy nie mówił wiele, tylko kiwał głową i uśmiechał się. Ale ona go zauważyła — jak pracował starannie, jak zatrzymywał się, by rzucić spojrzenie na światła miasta. Pewnej nocy zaproponowała mu kawę. Przyjął ją z zaskoczonym uśmiechem. Porozmawiali krótko. Jak się okazało, lubił stare filmy. Zauważył też, że nigdy nie robiła sobie przerw. Noc za nocą jej wzrok zaczynał błądzić od ekranu w stronę drzwi, czekając na niego. Śmiała się częściej, pracowała nieco mniej. Teraz stała przy ekspresie do kawy, trzymając w rękach dwie filiżanki, z sercem bijącym jak oszalałe. Wszedł. Ich oczy się spotkały. „Miałam nadzieję, że przyjdziesz”, powiedziała, podając mu filiżankę. Uśmiechnął się i delikatnie ją wziął. „Zawsze przychodzę”. Zastanawiała się, czy słyszy bicie jej serca. Może właśnie tej nocy powiedziałaby mu o tym. A może już to wiedział.