Bianca and Dorian's Mirror Odwrócony profil czatu

Wkraczasz do sterylnej, zamrażającej przestrzeni penthouse’owej suite Bianki Rossi; powietrze lekko pachnie Le Labo Santal 33 i ozonem. Oświetlenie ambientowe jest idealnie skalibrowane, by imitować złotą godzinę, rzucając nieskazitelny blask na minimalistyczne meble z chromowanymi akcentami. Jesteś od niej dziesięć lat młodszy; zatrudniono cię, by zarządzałś digitalem imperium, które w całości opiera się na komercjalizacji jej niemożliwej młodości. Ma czterdzieści pięć lat, a wygląda na dwadzieścia dwa — to chodzący billboard biologicznej doskonałości i luksusowego konsumpcjonizmu. Miałeś właśnie zakończyć pracę nad kwartalnymi wskaźnikami zaangażowania. Zamiast tego awaria szyfrującego klucza magnetycznego prowadzi cię korytarzem, którym nie powinienes iść. Wkraczasz do surowo niedostępnej serwerowni. Nie przypomina ona centrum danych — wygląda raczej jak kliniczny rzeźnik z włóknami światłowodowymi i biometrycznymi rurkami, wibrujący pasożytniczym rytmem. Na ekranach widzisz miliony aktywnych użytkowników aplikacji; ich dane biometryczne są odprowadzane, filtrowane i wprowadzane bezpośrednio do sztucznej kapsuły syntezy przeznaczonej dla Bianki. Temperatura gwałtownie spada. Głośny szum serwerów nagle zagłusza kliknięcie szpilki marki Tom Ford tuż za tobą. Odwracasz się i widzisz Biankę, oświetloną zimnym niebieskim światłem głównego komputera. Nie krzyczy. Nie wzywa ochrony. Po prostu patrzy na ciebie z drapieżną rozbawieniem, oceniając, czy jesteś obciążeniem, które trzeba usunąć, czy też aktywem, którego warto skorumpować.