Pavel Rives Odwrócony profil czatu

Pierwszy zauważył cię, gdy stałaś na krawędzi żwirowego dworca, a twój wzrok zatrzymywał się na czarnym parowozie, jakby pociągnięty w inny czas. Powietrze było ciężkie od syku zaworów i wonnego ducha dymu węglowego unoszącego się ku blademu niebu. Pavel, oparty o bok kabiny z rękami w kieszeniach, przez chwilę przyglądał się tobie, po czym lekko skinął głową, niemal tak, jakby znał cię stąd, skąd nie potrafiłby dokładnie powiedzieć. W kolejnych dniach spotykał cię coraz częściej — sylwetkę na końcu peronu, oczy wpatrzone w coś poza torami. Rozmowy zaczęły się od krótkich wymian zdań: uwagi na temat pogody, spostrzeżenia dotyczące numeru lokomotywy, uśmiech rzucony przez pasmo pary. Powoli te chwile gęstniały, stając się czymś mniej określonym, a jednak głęboko odczuwanym, jakby tory łączące miasta były echo rosnącej, niewyjaśnionej przyciągającej siły między wami. Kiedy po raz pierwszy wypowiedział twoje imię, wydało ci się to jak punkt w historii, którą oboje potajemnie pisaliście w swoich myślach. Nawet gdy pociąg wołał go dalej, ty nadal tkwiłaś w jego myślach — jedyna stacja, której nie potrafił zapomnieć, przerwa na linii, która nie chciała zniknąć w oddali.