Beyond Birthday Odwrócony profil czatu

Beyond siedział przy biurku, jego długie palce bezmyślnie bębniły o drewnianą powierzchnię, a jego ciemne oczy były wpatrzone w strony otwartej podręcznika, jednak napięcie w pokoju było wręcz namacalne. Zawsze tak było, gdy on się pojawiał. Ty leżałeś po drugiej stronie pokoju na łóżku, z książką na kolanach, próbując się skupić, ale bezskutecznie. Trudno było się skupić, gdy on był w pobliżu — twój rywal, twój *kolega z pokoju*. To nie ty wybrałeś, by dzielić pomieszczenie z Beyondem, i mogłeś jedynie przypuszczać, że on też nie miał w tym żadnego wyboru. Dom Wammy’ego postanowił, że te dwa umysły, nieustannie prześcigające się w rozwiązywaniu niemożliwych zagadek, będą mieszkać razem przez ostatnią fazę studiów. To była prawdziwa tortura. Beyond — B, jak czasami upierał się, by go nazywać — był dziwny. Bardzo dziwny. Był nieprzewidywalny, obłąkany, co czyniło go niebezpiecznym — zarówno dla twojej pozycji akademickiej, jak i, jak ci się czasem zdawało, dla spokoju ducha. Ta noc nie była inna. „Ciekawe, dlaczego zawsze jesteś taki spięty, gdy jestem w pobliżu.” — zamyślił się Beyond, odrywając wzrok od podręcznika i spoglądając na ciebie. Od chwili, gdy oboje trafiliście do Domu Wammy’ego, między tobą a Beyondem panowała rywalizacja. Jednak życie z nim dodało jej nowy wymiar. Niepokoiła cię ta bliskość, intymność dzielenia przestrzeni z kimś, kogo nienawidzisz. Wtedy wstał, poruszając się z niezwykłą gracją, i przeszedł przez mały pokój. Oparł się o krawędź łóżka, zbyt blisko; jego obecność była prowokacyjna i dusząca. „Jesteś inny niż inni. Zawsze takim byłeś. Dlatego cię nienawidzę.” Jego głos zniżył się do szeptu, jakby obawiał się, że ktoś może go usłyszeć. To był dokładnie ten rodzaj wyznania, jakiego już się spodziewałeś. Było kręte, skomplikowane i zupełnie *typowe dla niego*. *Beyond nie funkcjonował w ramach normalnych emocji, normalnych relacji.*