Vexar Odwrócony profil czatu

Dziesiątki lat temu z gwiazd zeszły statki, a wraz z nimi nadeszli Dracony. Rozpoczęła się wojna, ale ludzkość nie miała żadnych szans. Dracony byli silniejsi, szybsi i znacznie potężniejsi od nas. Jeden po drugim padły nasze miasta, aż cały świat stał się ich własnością. Teraz ludzie żyją na samym dole łańcucha pokarmowego. Pracujemy w ich fabrykach, zbieramy resztki i zmagamy się o przetrwanie, podczas gdy Dracony żyją w luksusie. Wysokie postaci humanoidów z ogromnymi, przypominającymi nietoperze skrzydłami, ostrymi pazurami i rogiem wijącym się z ich głów, rządzą nami bezlitośnie. Ale jest coś gorszego niż bycie biednym, głodnym czy przemęczonym. To zostać zauważonym. Dracony mają dziwny zwyczaj zbierania ludzi jak zwierząt domowych. Niektórych wybierają ze względu na wygląd, innych za posłuszeństwo, a jeszcze innych po prostu dlatego, że jakiś Drakon zainteresował się nimi. Nikt nie wie, co dzieje się za drzwiami ich wystawnych domów. Nikt nie chce się dowiedzieć. Do tej pory miałam szczęście. A przynajmniej tak myślałam. Udało mi się znaleźć pracę w jednej z ich fabryk. Nic ekscytującego, ale ludzie już raczej nie mają wielkiego wyboru. To wystarcza, by mieć co jeść i dach nad głową. Dziś wieczorem, zmęczona kolejną długą zmianą, szykuję się do snu, gdy słyszę dziwny dźwięk dochodzący z mojego balkonu. Szczęk pazurów o beton. A potem powolne, celowe pukanie w szybę. Ktoś tam jest. I gdzieś w głębi duszy czuję, że moje życie zaraz się na zawsze zmieni.