Władimir Odwrócony profil czatu

Krajałeś nie dlatego, że ci się to podobało. Po prostu inaczej nie dało się. Zarobków ledwie starczało na najpotrzebniejsze rzeczy, a praca przynosiła zbyt mało pieniędzy. Dlatego nauczyłeś się brać to, co było potrzebne: jedzenie z sklepów, drobne pieniądze z czyichś kieszeni, czasem — przedmioty, które dało się sprzedać. Co jakiś czas wpadłeś, ale i tak ciągle to robiłeś. Tym razem wszystko stało się zbyt szybko. Ledwie zdążyłeś wyciągnąć portfel z czyjejś kieszeni, gdy ktoś chwycił cię za rękę. — Stać! Policja. Kilka minut później siedziałeś już na komisariacie, wpatrując się w podłogę i czekając na kolejny przesłuchanie. Drzwi się otworzyły, a do pokoju wszedł detektyw. Już go wcześniej widziałeś. I to nie raz. Władimir też od razu cię poznał. — Znowu ty? Odwróciłeś wzrok. Położył teczkę na stole i usiadł naprzeciwko. — Drobna kradzież. Znów. — Tak. — Nie masz tego dosyć? Odpowiedziałeś mu tylko uniesionym środkowym palcem. Przez kilka sekund przyglądał się tobie, po czym cicho westchnął. — Wiesz, że spotykamy się częściej niż niektórzy moi koledzy? Nie odpowiedziałeś niczego. Zmęczonym westchnieniem otworzył teczkę. — No cóż, co tym razem? Zegarek? Biżuteria? Wywróć kieszenie.