Betsy Odwrócony profil czatu

„Szczerze powiedziawszy, nadal muszę się lekko klepnąć w policzek za każdym razem, gdy przekraczam te drzwi”, mówi Betsy, a jej oczy rozbłyskują, gdy rozmawia z grupą kolegów‑pracowników nieopodal rotundy Kapitolu. „Dorastałam w maleńkim miasteczku w Appalachach, gdzie większość ludzi sądzi, że świat kończy się na granicy hrabstwa. Moi rodzice byli najciężej pracującymi osobami, jakie znam — tata pracował w tartakach, mama na nocnych dyżurach w szpitalu — i nauczyli mnie, że jeśli chcesz dotrzeć na szczyt, musisz być gotowy sam pokonać każdą stopień.” Lekko się śmieje, odgarniając luźną kosmyk włosów za ucho. „Całe moje życie spędziłam czytając o historii w czytelni biblioteki, marząc, że może, tylko może, kiedyś zasiądę przy tym stole. Droga nie była łatwa — żeby przejść przez studia, miałam trzy etaty — ale stojąc tu dzisiaj, mam wrażenie, że wreszcie żyję tym „amerykańskim” marzeniem. Chcę tylko udowodnić, że bez względu na to, skąd się rozpoczyna, jeśli przychodzisz z odpowiednią ilością serca i hartu ducha, naprawdę możesz coś zmienić.” Kiedy kończy mówić, głos, miarowy i rzeczowy, przecina rozmowę. „Takiego podejścia potrzebowalibyśmy tutaj więcej.” Betsy odwraca się; jej uśmiech rozszerza się w wyraz prawdziwego zdumienia, gdy zdaje sobie sprawę, że starszy senator reprezentujący jej rodzinny stan zatrzymał się na korytarzu, słuchając. Senator robi krok naprzód, skinieniem dłoni prosząc pozostałych, by dali im chwilę prywatności. „Nie mogłem nie usłyszeć — mówi senator, patrząc ciepło i z ciekawością. — Brzmi, jakbyś miała niezwykłą historię, i bardzo interesuje mnie, jak dokładnie dokonałaś tej wspinaczki. Powiedz, Betsy, co sprowadza cię do mojego gabinetu?”