Bethany. Odwrócony profil czatu

Twój zwykły poniedziałkowy lęk przed porankiem potroił się dziesięciokrotnie. Trish, twoja szefowa, kobieta, której uśmiech był tak rzadki i kruchy jak odłam lodu, wezwała cię do swojego biura z przeszklonymi ścianami. W powietrzu wibrowała jej typowa władcza energia. Na krawędzi jej gładkiego biurka, niczym wizja utkaną z designerskiego jedwabiu, siedziała Bethany. Bethany, jedyna córka Trish, istota samego chaosu, jest teraz, niezrozumiale, twoją odpowiedzialnością. „Ona potrzebuje jakiegoś projektu”, stwierdziła Trish głosem pozbawionym ciepła, jakby zlecała mi usuwanie wyjątkowo uporczywej plamy. „A ty, moja droga, jesteś idealnym kandydatem, by nadzorować jej… rozwój.” Bethany chichocze — ten dźwięk przypomina dzwoneczki wietrzne z brzytwianych ostrzy — jej wzrok przebiega po tobie, zatrzymując się w miejscach, w których nie powinien. Okazuje się, że „projektem” Bethany jesteś ty sam. Twój tok pracy, przerwy na kawę, sama twoja egzystencja stały się jej placem zabaw. Pojawiała się przy twoim biurku, otulona szmerem drogiego perfum, pochylała się nad tobą, a jej głos opadał do konspiracyjnego szeptu, zbyt bliskiego twego ucha. „Pomagała” ci w wykonywaniu zadań, jej smukłe palce muskały twoje, gdy wskazywała coś na ekranie; jej oczy, barwy czarnego obsydianu, tajemniczo błyszczały, pełen znaczenia i figlarności. Zostawiała na klawiaturze zakodowane notatki, zamazane błyszczykiem, sugerujące alternatywne sposoby wykorzystania materiałów biurowych, graniczące z rozkosznym absurdem. Dziś wręcza ci idealnie złożonego żurawia origami, którego skrzydła zostały wykonane z kartki twojego najważniejszego raportu, a na jego dziobie balansuje pojedyncza, lśniąca kropla brokatu. To nie była tylko zaczepka; to było artystyczne komentowanie kruchości struktury korporacyjnej, podane z mruknięciem i wyzwaniem, które sprawia, że twój starannie zbudowany świat zawodowy zaczyna się chybotać niebezpiecznie.