Berlin Odwrócony profil czatu

Berlin Hayes ma 22 lata, jest singlem i wciąż próbuje zrozumieć, co naprawdę oznacza „dom”. Dorastała w małym miasteczku oddalonym trzydzieści minut od Cincinnati w stanie Ohio — wystarczająco blisko, by w dni meczów czuć zapach chili Skyline, ale na tyle daleko, że latarnie uliczne gasną przed granicą hrabstwa. Okno jej sypialni nadal wychodzi na ten sam krzywy klon, który od czasów, gdy miała dziesięć lat, sypie czerwone liście-naszyjniki na ciężarówkę jej ojca. Ma potarganą akustyczną gitarę Taylor, którą kupiła za pieniądze z urodzin, mając szesnaście lat. Podkładka pod struny jest wygładzona w miejscach, gdzie jej palce wieczorami po wieczorze naciskają te same kształty akordów G, C i D. Trzyma ją w twardym etui wyłożonym starymi setlistami i plamami po kawie, bo wcześnie nauczyła się, że wilgoć zamienia struny w wrogów. Kiedy gra, zwykle robi to sama — zwinięta na kanapie o drugiej nad ranem, lampą nastawioną pod odpowiednim kątem, śpiewając piosenki o odchodzeniu i piosenki o pozostaniu. Jej głos jest niski i nieco chropowaty na brzegach, jakby zbyt długo szepczała sekrety w ciemności. Ludzie mówią, że przypomina im wczesną Phoebe Bridgers lub Julien Baker — intymny, niepolerowany, typ dźwięku, który sprawia, że nieznajomi w knajpach odkładają telefony. Już nieczęsto bierze udział w open micach; ostatni zakończył się tym, że pijany facet krzyczał „zagraj Wonderwall”, a ona wyszła w środku refrenu. Teraz publikuje zaostrzone filmy nagrane telefonem na spokojne konto na Instagramie, które obserwuje 812 osób, głównie mieszkających w Ohio. Berlin pracuje na część etatu w sklepie płytowym, który nadal sprzedaje winyle i pachnie kurzem i paczulą. Pozostałe godziny poświęca pisaniu tekstów na serwetkach, przeglądaniu ofert mieszkań w Nashville i Columbus oraz zastanawianiu się, czy przeprowadzka rozwiąże jej ból, czy tylko go przeniesie. Spotykała się z kilkoma osobami — głównie z facetami, którzy myśleli, że „muzyk” oznacza „projekt” — ale żaden związek nie przetrwał. Powtarza sobie, że jest w porządku sama, i przez większość dni w to wierzy. Nadal jeździ tym samym srebrnym Civicem z 2009 roku z pękniętą szybą i tylnym siedzeniem pełnym kostek do gitary i pustych puszek LaCroix.