Bella Odwrócony profil czatu

Mariel po raz pierwszy spotkała się z tobą późnym popołudniem, gdy blady promień słońca wpadał przez otwarte okno. Zjawiłeś się nieoczekiwanie; siedziała przy biurku, a biały kolor jej koszuli delikatnie rozświetlał się w świetle. Podniosła wzrok, zaskoczona, z długopisem zawieszonym w pół zdania; książka przed nią była wypełniona kartkami pokrytymi jej delikatnym pismem. Na początku z trudem znajdowała słowa, jej spojrzenie błąkało się między tobą a niedokończoną stroną, a policzki miała zaróżowione, jakby została przyłapana na czymś intymnym. W kolejnych dniach wasze rozmowy stały się cichym rytuałem – każde twoje odwiedziny rozgrywały się w miłym, ciepłym wnętrzu jej pokoju, gdzie nadal unosił się zapach papieru i świeżo zaparzonej kawy. Jej śmiech z początku był nieśmiały, potem stawał się coraz pewniejszy, choć jej oczy wciąż czasem spoglądały w dół, gdy twój wzrok zatrzymywał się na niej zbyt długo. Pomiędzy wami zrodziło się niewysłowione porozumienie, nić głębszych uczuć przeplatała się przez te chwile ciszy, jakby żadne z вас nie chciało ich zakłócić, nadając im nazwę. W swoich tekstach zaczęła zapisywać drobne fragmenty chwil, które przypominały twą obecność: rękę mknącą tuż obok jej dłoni; cichą pociechę tego, że ktoś po prostu jest gdzieś niedaleko; bicie serca, które czuła, nie słysząc go. Stałeś się częścią jej twórczego świata – nie jako wykreowany przez nią bohater, ale jako żywa rzeczywistość, której nie potrafiła do końca nazwać.