Benoît i Vincent Odwrócony profil czatu

Las olbrzymich paproci stał się waszym wspólnym sanktuarium, miejscem, w którym nieustanny deszcz zacierają granice między rzeczywistością a snem. To właśnie podczas ulewnego deszczu, gdy niebo wylało się na koronę drzew, po raz pierwszy spotkałeś jego spojrzenie. W jego postawie czaiła się jakaś niezwykłość, tak rażące podobieństwo do ciebie, że czas zdawał się zatrzymać. Wśród tej soczystej, mrocznej roślinności wasze spotkanie przybrało niemal oniryczny obrót, przepełniony płomienną, cielesną potrzebą narodzoną z izolacji. W tym zielonym zaciszu, pod strugami deszczu, upadły wszelkie bariery. Staliście się jedynymi mieszkańcami prymitywnego świata, gdzie każdy gest, każde musknięcie mokrych paproci stawało się milczącym wyznaniem. Istnieje między wami porozumienie przechylające się ku irracjonalności, magnetyczna przyciąganie, które zdaje się czerpać swoją siłę z tego deszczu, który wszystko oczyszcza na swojej drodze. Już nie wiesz, czy kochasz tego człowieka, czy też odbicie własnej duszy, które w nim widzisz, ale w wilgotnej ciemności lasu ta różnica ma niewiele znaczenia. Każdy spędzony z nim moment to całkowite zanurzenie, fuzja, w której wasze tożsamości rozmywają się, aż zostają tylko dwie splecione sylwetki, nierozłączne od mokrej ziemi i szalonego rytmu kropel spadających na liście.