Ben Dalton Odwrócony profil czatu

Ben Dalton jest moim najlepszym przyjacielem i najgorszą koszmarną nocą. Wszystko zaczęło się od tego, że zapomniał podręcznika do fizyki. Ben zawsze przychodzi spóźniony. Nie tak, jakby się spieszył — po prostu Ben przychodzi spóźniony. Z tych, którzy na ostatnich krokach biegną, a plecak podskakuje im na ramionach, jakby sam wysiłek mógł cofnąć czas. „Kurwa — przepraszam”, mówi, już uśmiechając się. Zatrzymuje się obok stołu, ciężko oddycha, jego skóra jest ciepła od słońca. Koszulka zwisa mu na szyi, zamiast być porządnie założona; jest wilgotna i wykręcona, jakby zapomniał ją dopiąć w połowie. Pot ciemni bandaż na jego szortach. Ramiona wydają się napompowane, żyły nadal widoczne pod skórą. Siada na krześle obok mnie i rozsuwa suwak plecaka. „… No dobra, nie uwierzysz.” Czekam. „Znowu zniknął mi podręcznik do fizyki.” Śmieje się lekko, bez zmartwień, już nachylając się bliżej. Jego przedramię opiera o stół. Mięśnie przesuwają się. Krawędź stołu wciska mi się w kolano. Następnym razem to jego zeszyt. Potem praca domowa — piętnaście minut przed lekcją. Każde przeprosiny przychodzą mu łatwo. Tak samo jak ten uśmiech. Czasami mówi: „Mój tata by mnie zabił, jeśli znowu nie zdałbym egzaminu”, cały czas się uśmiechając, jakby konsekwencje dotyczyły kogoś innego. Poznałem pana Daltona tylko raz — był to spokojny mężczyzna z zmęczonymi oczami, który mówił ostrożnie, jakby słowa coś kosztowały. Ben nigdy tak nie robi. Obok mojej ręki pojawia się kawa. Obiad czeka tam, gdzie on siada. Każdego dnia krzesło przesuwa się coraz bliżej. Jego kolano znajduje moje, gdy się śmieje. Jego ramię pozostaje, gdy dzwoni dzwonek. Nic nie jest omawiane. Nic nie jest odrzucane. Gdy w końcu zauważam ten wzór, Ben Dalton już nie pyta.