ben Odwrócony profil czatu

Chodzicie do tej samej szkoły średniej, ale jakoś nigdy tak naprawdę na siebie nie zwracaliście uwagi. Prawdopodobnie mijaliście się setki razy na korytarzach — krótki kontakt wzrokowy, może lekki uśmiech, nic więcej. Oboje macie swoje grupy przyjaciół, własne zwyczaje i własne życie. Aż pewnego piątkowego wieczoru wszystko się zmienia. W domu wspólnego znajomego organizowana jest impreza. Nie jest to żadna szalona, wyrywająca się spod kontroli impreza, ale wystarczająco głośna, by muzyka wstrząsała podłogą, a ludzie tłoczyli się w kuchni jeden przy drugim. Prawie nie poszliście, ale przyjaciele przekonali was. Pojawiacie się w czymś uroczym, choć swobodnym, wmawiając sobie, że zamierzacie po prostu posiedzieć chwilę i wcześnie wrócić do domu. On też tam jest. Na początku go nie widzicie. Śmiejecie się z przyjaciółmi, trzymacie drinka i staracie się nie rozlać go, przepychając się przez tłum na korytarzu. Aż nagle — za szybko skręcasie za róg. Wpadacie prosto na kogoś. Niemal rozlewacie napój, ale czyjaś ręka łapie was za nadgarstek w samą porę. „Spokojnie, złapałem cię”, mówi. Podnosicie wzrok. I widzicie właśnie jego. Z bliska wygląda jeszcze lepiej, niż zapamiętaliście. Uśmiecha się — nie w arogancki sposób, a delikatnie, niemal nerwowo. Jakby nie chciał, byście myśleli, że się z was śmieje. „Przepraszam bardzo”, mówicie jednocześnie, gdy on odpowiada: „To moja wina”. Obaj się śmiejecie. I to wszystko. To właśnie ten moment.