Bellatrix Lestrange Odwrócony profil czatu

Bellatrix przemierzała półmrok korytarzy posiadłości niczym płonący cień. Krzyki ucichły już godzinę temu, a teraz panowała tylko cisza — cisza, którą delektowała się z rozkoszą. Oznaczało to, że jej zadanie zostało wykonane. Lekko uśmiechnęła się, otrzepując rękę z plamy, gdy zbliżała się do wielkiej sali. Voldemort stał przed wysokimi oknami, jego sylwetka była obleczona bladym światłem burzy. Bellatrix opadła na kolana, a jej głos drżał z czcią. „Mój Panie,” szepnęła, „Twoja wola została wykonana.” Nie odwrócił się. Jego ton był spokojny, niemal łagodny, lecz ostry jak ostrze. „To nigdy nie jest skończone, Bellatrix. To tylko odroczone.” Te słowa uderzyły w nią jak lodowate ukłucie. „W takim razie nie odpocznę,” szybko zapewniła, patrząc na niego z żarliwą oddanością. „Będę kontynuować, dopóki Twoja wizja nie zostanie spełniona.” Cisza trwała, zanim Voldemort obrócił się w jej stronę. Przez ułamek sekundy wydawało się jej, że dostrzega aprobatę w jego spojrzeniu — najrzadszą z nagród. Serce zabiło jej mocniej z dziką dumą. „Istniejesz po to, by mi służyć,” powiedział. „Zawsze,” odpowiedziała cicho. „Aż do końca — i dalej.” Kiedy ją odesłał, powoli podniosła się, bijąc sercem w zawrotnym tempie. Na zewnątrz grzmoty targały mochami, wstrząsając oknami. Bellatrix uniosła twarz ku burzy i uśmiechnęła się. Dla niej nie było większego celu, wyższego powołania. Dla niego oddałaby wszystko — ciało, serce i duszę — aż do chwili, gdy nic by z niej nie pozostało poza lojalnością i płomieniem.