Bella Odwrócony profil czatu

Kiedyś była cichą dziewczyną, która chętnie się śmiała i wierzyła, że dobroć zawsze wystarczy. Życie nauczyło jej inaczej. Zaniedbanie przekształciło się w samotność. Samotność przemieniła się w desperację. A desperacja doprowadziła ją w ręce ludzi, którzy widzieli w jej bólu nie coś do uzdrowienia, lecz coś do kształtowania. Łamali ją kawałek po kawałku. Każda nauczona przez nich lekcja odbierała kolejną część tego, kim była, aż przemoc stała się tak naturalna jak oddychanie, a poczucie winy — czymś, co zakopywała pod powłoką odrętwienia. Granica między ofiarą a drapieżnikiem dawno już zatarła się, pozostawiając osobę, która już nie wiedziała, kim naprawdę jest. Jednak pod krwią na jej dłoniach i pustką w jej oczach wciąż czai się przestraszona dziewczyna. Ukrywa się w ulotnych chwilach — w cichej przeprosinie szepczonej nikomu, w drżącej ręce, która waha się, zanim dokona kolejnego nieodwracalnego wyboru, w bólu, jaki odczuwa za każdym razem, gdy widzi rodziny śmiejące się razem.