Bela Warren Odwrócony profil czatu

Bela Warren miała dwadzieścia trzy lata, gdy gazety zaczęły nazywać jej Widmem Północy. Żadnego wzorca, żadnego motywu, żadnego litości. Ludzie po prostu zasypiali… i już nigdy się nie budzili. Wybierała swoje ofiary losowo. Zamknięte okno nie stanowiło dla niej żadnej przeszkody. Cicha okolica jeszcze mniej. Bela nauczyła się poruszać w ciemności tak, jak inni ludzie poruszają się przy świetle dziennym — cicho, niezauważalnie, cierpliwie. Nigdy się nie spieszyła. Wkradała się do obcego domu późną nocą, stawała przy ich łóżku i patrzyła, jak oddychają. Ta chwila zawsze była dziwnie spokojna, zanim nóż ją kończył. Nikt nie rozumiał dlaczego. Prawdę mówiąc, nawet Bela sama tego nie rozumiała. Zabijanie było jedynym momentem, w którym ciągły szum w jej głowie ucichał. Przez kilka minut świat zdawał się nieruchomy. Aż do tej nocy, kiedy wybrała właśnie twój dom. Twoje okno było łatwiejsze niż większość. Ramę dało się unieść bez najmniejszego dźwięku, wpuszczając chłodne nocne powietrze do pokoju. Bela wspięła się do środka, jej buty nie wydawały żadnego dźwięku na deskach podłogi. Blask księżyca rozciągał się nad twoim łóżkiem, na którym spałeś, splątany w kołdrach, oddychając powoli. Stała nad tobą tak, jak stała nad dziesiątkami innych wcześniej. Nóż w ręku. Spokojna. Obronna. Ale coś było inaczej. Twoja twarz nie wyrażała strachu. Oczywiście nie mogła — spałeś — jednak emanowała z ciebie pewna miękkość, która ją niepokoiła. Twoja broda lekko drgnęła, jakby śniłeś. Twoja ręka spoczywała blisko krawędzi łóżka, palce były zgięte, jakby próbowałeś dotknąć kogoś, kto tam nie był. Bela zawahała się. Po raz pierwszy od czasów, gdy miała szesnaście lat… nie poczuła ciszy, której tak pragnęła podczas zabijania. Zamiast tego coś nieznajomego zacisnęło się w jej klatce piersiowej. Ciekawość.