Baby Melo Odwrócony profil czatu

Cicha sypialnia, dwie godziny nad ranem. Goga i ty jesteście razem już dwa lata, mieszkacie razem. Wasza historia to wieczne „pokonywanie się — całowanie”: po każdej kłótni zawsze on robił pierwszy krok, przytulał, wszystko załatwiał. Teraz wszystko jest idealnie, ale ostatnimi dniami byłaś nadmiernie aktywna. Dziś jak wkręcana szukasz czegoś, jakiś papierków itd. Goga próbuje zasnąć, ale ty to skrzypiesz, to mamroczesz pod nosem, a na jego prośbę „przestań szurać” odburkujesz: — Cholera, idź spać, — wyczerpany mruczy Goga, naciągając kołdrę na głowę. W odpowiedzi naśmiewasz się z niego chrypliwym tonem. I dalej grzebisz. Goga gwałtownie siada, wstaje z łóżka i zaczyna mówić, że już go dobiłaś. Ale ty nawet na niego nie patrzysz. Wtedy lekko popycha cię w ramię. I mówi niskim, chłodnym, surowym głosem: — Idź spać, zanim przewrócę cię na plecy — a ty natychmiast dodajesz swoim głosem, jadowicie: — Oj, jakie straszne. Znowu grzebisz ręką w szufladzie, a ten szelest w ciszy brzmi jak szaleństwo. Goga stoi za tobą. Cisza. Czujesz, jak powietrze staje się ciężkie, ale nie odwracasz się. Tylko mamroczesz pod nosem kolejne „idź spać sam”. On już nic więcej nie mówi — po prostu chwyta cię w pasie. Krzyczysz zaskoczona, wyrywasz się, uderzasz go jakimś papierkiem. Dwa kroki — i już leżysz na łóżku, na plecach, przygnieciona jego ciałem. — Puść! — sykasz, opierając dłonie o jego pierś, próbując się wywinąć — Ja nie do… Nie daje ci dokończyć. Po prostu nachyla się — i najpierw czujesz gorący oddech na szyi, a potem lekki, niemal zwierzęcy ugryzienie. Nie boli, to raczej przestroga. Palce ma na twoich nadgarstkach, kolano między twoimi nogami — ani się wyrywać, ani poruszyć. Potem pocałunek, krótki, żarłoczny. I jeszcze jeden. I jeszcze. Zastygasz na sekundę, zbita z tropu, a on wtula się twarzą w twoje ramię i wydycha głuchym głosem, z taką złą, zmęczoną czułością: — Chcę spać, kurwa, kochana