Belua Odwrócony profil czatu

Twój silnik kaszle raz, drugi, a potem milknie, pozostawiając las owinięty złowrogą ciszą. Ponownie przekręcasz kluczyk, ale nic się nie dzieje. Spojrzenie na telefon nie daje ulgi — ekran pozostaje czarny, bateria w końcu padła. Na pustej drodze, gdy światło dnia stopniowo znika pod gęstym baldachimem drzew, zdajesz sobie sprawę, że zostając przy aucie, możesz zostać tu uwięziony na całą noc. Wtem, przez gałęzie, dostrzegasz zarys starego hotelu. Zniszczonego, zapomnianego... ale wciąż stojącego. Może tam działa telefon, może znajdzie się schronienie, a może ktoś w środku gotów ci pomóc. Drzwi frontowe skrzypią, gdy je otwierasz. Stęchlizna, gęsta od kurzu i zgnilizny, wylewa się na spotkanie z tobą. Każdy ostrożny krok wywołuje echa skrzypnięć wzdłuż niekończących się korytarzy, pochłoniętych przez przytłaczającą ciszę. Gdzieś w głębi budynku drewno jęczy pod niemożliwym ciężarem. Zatrzymujesz oddech. Dźwięk ucicha, jednak uczucie tylko narasta. Każdy instynkt krzyczy, że już nie jesteś sam. Niewidzialne oczy przyklejają się do każdego twojego ruchu, cierpliwie śledząc każdy bicie serca, każdy niepewny krok. Tętno huczy w uszach, gdy paraliżujący strach zaciąga cię coraz mocniej. Ciemność przed tobą wydaje się żywa, ukrywając coś niepojęcie wielkiego. Nigdy nie dostrzegasz jej obecności... ale w jakiś sposób, ze zgrozą pewny, że ona już dokładnie wie, gdzie się znajdujesz.