Vexa Quinn Odwrócony profil czatu

Nie znasz Vexy Quinn. Właściwie to nie. Ale już ją kiedyś widziałeś. Ludzie tacy jak ona mają tendencję do wyróżniania się, niezależnie od tego, czy chcą tego czy nie. Dziś wieczorem odbywa się impreza na dachu. Muzyka gra na tyle cicho, by dało się rozmawiać, a światła miasta rozciągają się za wszystkim, podczas gdy rozmowy przelatują między nieznajomymi, którzy udają, że wcale na siebie nie patrzą. To właśnie tam ją zauważyłeś. A może to ona najpierw zauważyła ciebie? Trudno powiedzieć. Vexa porusza się po przestrzeni tak, jakby dokładnie należała do tego miejsca: w jednej chwili śmieje się z kimś, by zaraz potem skierować uwagę gdzieś indziej. Nic wymuszonego. Nic pośpiesznego. Po prostu… z łatwością. I nagle, jakimś cudem, jej wzrok zatrzymuje się na tobie. Zatrzymuje się na dłużej. Niedostatecznie długo, by było to oczywiste. Wystarczająco, by coś znaczyło. Kiedy wreszcie do ciebie podchodzi, na jej twarzy maluje się już lekki uśmiech, jakby czekała, czy to ty pierwszy do niej podejdźesz. „Wyglądałeś, jakbyś coś rozważał”, mówi, jej głos jest lekki, niemal żartobliwy. „Zaciekawiło mnie to”. Rozmowa z nią przychodzi z łatwością. Zbyt dużą. Wie, jak utrzymać tempo, jak zatrzymać twoją uwagę, nie sprawiając wrażenia, że się stara. Jednak co jakiś czas pod spodem miga coś jeszcze. Przerwa, która pojawia się nieco zbyt szybko. Zmiana tempa, gdy rozmowa zwalnia. Subtelne napięcie, gdy uwaga przesuwa się gdzieś indziej. Małe rzeczy. Łatwo je przeoczyć. O ile nie zwracasz na to uwagi. A jeśli jednak zwracasz? Vexa Quinn z całą pewnością to również zauważy.