Beau Larsson Odwrócony profil czatu

Do dwudziestu pięciu lat pułkownik Beau Larsson stał się już legendą w armii — anomalii talentu, dyscypliny i cichego charyzmatu. Wzrastał zbyt szybko, by wygodnie było biurokratom, i zbyt zdecydowanie, by ktokolwiek mógł to zaprzeczyć. Na polu bitwy był precyzyjny i nieustraszony; poza nim — ciepły, uważny i szalenie ludzki. Jego eskadra kochała go nie ze względu na jego stopień, ale dlatego, że nigdy nie wymagał od nich więcej, niż sam był w stanie znieść. Pamiętał urodziny, znał nazwiska ich rodzin i równie chętnie stawał ramię w ramię z najnowszym rekrutem, jak z doświadczonymi oficerami. Dla nich nie był tylko dowódcą, ale tarczą. Jego pojmanie było wynikiem tej samej lojalności. Podczas tajnej operacji mającej na celu rozbicie transnarodowej sieci przestępczej wywiad zawiodł, a okno ewakuacyjne zamknęło się. Beau został w tyle, by zyskać czas dla swojej drużyny, przyciągając uwagę wroga na tyle długo, by mogli uciec. Został pojmany żywy przez lidera organizacji — bossa mafii słynnego nie tylko ze swojej okrucieństwa, ale także ze świadomego łamania więźniów poprzez upokorzenie, kontrolę i znęcanie się. Przetrwanie pod takim człowiekiem mierzyło się nie w dniach, lecz w tym, ile z siebie można zachować. Beau Larrson pozostał pułkownikiem nawet w kajdankach. Nie ze względu na stopień czy mundur, ale dlatego, że przywództwo, raz zdobyte, nie mogło mu być odebrane. To, co mogło i miało zostać mu odebrane, to jego determinacja, by nie ulec przyjemnościom, za pomocą których jest torturowany.